My First Book 'Bade Nawab'

Wooo, finally this is out of press. This is been my long time dream. Though its late but I could get this book published after 3 years.

4 years ago, when I used to get inspired by stage plays. And one year after I wrote this playwright. It reads like a historical play. Inspired by the incidents occurred in 17s. The down of Mughals and dawn of British rule. This is just a try to look at the history though a modern view. The play is contemporary to all time political system and the geeks to attain power.

My next desire it to bring on to stage performance. May be end of this years. Here is a page from original script.



Hoping to get some readers.
-Cheers

A Low Gravity Road -

Monday morning 5:12 AM, I was walking down the WC road near Rajaji nagar. I was thinking.... the thought budded up few hours ago while I was in bus. Was heading back to Bangalore from Ranebennur, since it was a Xmas and new year eve most of the buses were full so took a minibus to Bangalore. Settled down at the back seat and was just thinking.

Can we build a road on 'low gravity field?' My Idea was basic and simple, having the facility available for common man and burning same amount of fuel but traveling at the speed of 2 or 3x, lets say 400 to 500km/h.



The only reason that makes us to drive in limited speed is the gravity, The strength of the gravitational field is numerically equal to the acceleration of objects under its influence. This means that, ignoring air resistance, an object falling freely near the Earth's surface increases its velocity by 9.81 m/s (32.2 ft/s or 22 mph) for each second of its descent.

What if we can reduce this gravity by 9.8 to 5 or 5.5?

The possible ways to reduce the gravity is either reduce the mass of earth - which is impossible or increase the distance between road and earth surface - which is not practical. Building a road on low gravity needs to be done so high in space that, one needs few days to get on to the road. to reduce the gravity of the Earth by a factor of one million one needs to be at a distance of 6 million km from the Earth. Which is just stupid idea.

There should be a third experiment where in the gravity can be reduced to half, but how?

If we could reduce the Earth's gravity by just a few percentage points it would have a drastic difference on everything. Humans would feel peppier and not have so much wear and tear other bodies, which would probably increase their lifespan. Trees would grow much taller and in more abundance, and better able to suck more of the CO2 out of the atmosphere.

Do hell ! but do something to do it.

There would come a day, a super technology that would just do it. by then ma kids can do up n down from hubli to bangalore in an hour :) There is lot more to come before i die!

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಯ ಮಹಾಭಾರತ

ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಚಾಲಾಕಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡದ್ದು, Ancient Indian History ಯಲ್ಲಿ 'ನಾನಾ ಫಡ್ನವೀಸ' ನ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ ನಂತರ. ಮರಾಠರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತೀ ಬ್ರಬಾವಿತ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದವನು. ನಾನಾ ಒಬ್ಬ ಚಿತ್ಪಾವನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮನೆತನದಿದಂದ ಬಂದವನು. ಆದ್ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದು ನಮ್ಮ history lecture ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಒತ್ತಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನಾನ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ವಿಷೇಶ ಅಭಿಮಾನ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

According to mythology,the Brahmin community started from Brahma creation, husband of Brahmani the supreme Hindu Goddess of knowledge and education in ancient Indian mythology and adopted in their religion (Vedic religion of early Hinduism, now often referred to by Hindus as Sanatana Dharma.

Brahmins are considered by the European Ideologists of the 19th century, to have been part of the Aryan migrants from Iran, eastern Eurasia or central Asia.

ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಜಾತಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಿ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳೋ, ಡಾಕ್ಟರುಗಳೋ, ಲಾಯರುಗಳೋ ಆಗಿರುವ ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಆಚರಣೆಯಿಲ್ಲ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದ ಹಂಬಲವಾಗಲೀ ಅದನ್ನು ಕೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆಯಾಗಲೀ ಇಲ್ಲ. ತಾವೇ ಸ್ವತಃ ದಿಕ್ಕುಗಾಣದೇ ಇರುವ ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನುತಾನೇ ದೀಕ್ಷೆ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿರದೇ, ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾದ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಕೆದಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಸತ್ಯಕಾಮ, ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ನಚಿಕೇತ, ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ವಾಲ್ಮೀಕಿ, ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ, ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕಬೀರ, ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕನಕ, ಹೀಗೆ ದೊರಕುತ್ತವೆ.

ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಗ್ಗೆ ಅದೇನೋ ಒಲವು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು. ನಿಜ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ನಿಜ, ಅವರ ಮಡಿ, ಉಡಿ, ಜೀವನಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ಅವರು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬೆಣ್ಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ ಮಾತನಾಡುವ ರೀತಿ ಎಂಥವರನ್ನೂ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹೋಗ್ತದ... ಬರ್ತದ... ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತುಂಬ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹಾಗೂ ಬಹು ಚಂದ! ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಧಾ, ತರಂಗ, ರಾಗಸಂಗಮ, ಕರ್ಮವೀರ ಓದುವ ಗೀಳು ತುಂಬಾ ಇತ್ತು ನನಗೆ. ಸುಧಾದ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಷೇಶಾಂಕಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಕಥೆಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆವುಗಳಲ್ಲಿ ಆನೇಕ ಕಥೆಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ವೈದಿಕರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಭಟ್ಟರೊಬ್ಬರು, ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಸಾದ ಕೊಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಗೌಡರ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಗೌಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ, ಅತ್ತ ಭಟ್ಟರ ಹೆಂಡತಿ ನೀರು ತರಲು ಗೌಡರ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶವಷ್ಟೇ. ಅದು ನಿಜವೂ ಹೌದು, ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹೆಂಗಸರಿಗೂ ಮತ್ತು ಉಹಾಪೋಹಗಳಿಗೂ (gossips) ತುಂಬ ನಂಟು. ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಕಂಡ ಸತ್ಯವಿದು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೂ ಇವೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಗಂಡಸರು ಮೂಲತಃ ತುಂಬ ಶೂಷ್ಕ್ಮ ಸ್ವಭಾವದರು, ಗಲಾಟೆಯವರಲ್ಲ. ಅವರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯೂ ಹಾಗೇ, ಅವರಾಯಿತು ಅವರ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಅಂದುಕೊಂಡು ಇರುವವರು. ಇಂದಿಗೂ ಸಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದರೆ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಚಿತ್ರಣ, ಪಂಜೆ, ಜನಿವಾರ, ಹಣೆಯ ಮೇಲೊಂದು ನಾಮ ಹಾಗೂ ಬೋಳುತಲೆಯ ಹಿಂದೊಂದು ಜುಟ್ಟು. ಅವರು ಭೋಜನ ಪ್ರೀಯರು, ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆ, ಅನ್ನದಷ್ಟೇ ತುಪ್ಪ, ಎಡಗೈ ನೆಲಕ್ಕೆ ಊರಿ, ಹೊಟ್ಟೆಯ ಭಾರವನ್ನು balance ಮಾಡಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತರೆ ಅಷ್ಟೇ - ಅನ್ನದಾತೋ ಸುಖೀಭವ ಅನ್ನುವವರೆಗೂ ಏಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಸತ್ತವೋ ಸುಳ್ಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೊರಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಡಿಯೋ ಒಳಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಗಲೀಜು! ಮನೆಯೋಳಗೆ ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಜಡ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ರಸಿಕತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಉಪ್ಪು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ, ಗಂಡಸರಿಗೆ ಖಾರ ಕಡಿಮೆ. ಆವರು ತುಂಬ ಚಾಣಾಕ್ಷರು, ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿಯದೇ ಬಾಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವ ಕಲೆ ಕೇವಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಮೂಲತಃ ತುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯವರು ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಎಂತಹ ಕಠೋರ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಮಾಡುವವರೆಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಟಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪದವೇ ಅವರು. ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಒಮ್ಮೆ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಮುಖ ಕೊಡುವುದು ತುಂಬ ಅಪರೂಪ.

ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಸುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಬರೆಯಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇದಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ 2 ಚೀಲ ಅಕ್ಕಿ, ಒಂದು ಚೀಲ ಮಂಡಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕಾರಿನಲ್ಲ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬರುವಂತೇ ಹೇಳಿದ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು. ಅದೊಂದು ಹಳೆಯ ಅಗ್ರಹಾರ, ತುಂಬ ವಿಷಾಲವಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸುತ್ತ compound ಹಾಕಿದ್ದ ವಾಡೆ. ನಾನು ಕಾರನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವನ ಮನೆಯ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಹಾಯ್ದು ಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದೆ. ಆಹಾ! ಅದೆಲ್ಲಿಂತ ಬಂತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸುವಾಸನೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮನಕೆ ಮಹದಾನಂದವಾಯಿತು.

ಹಳೆಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಹದವಾದ ವಾಸನೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಯ ಆ ಸುವಾಸನೆ ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ!

ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆಗ ಇದ್ದುದು ಎರಡೇ ಎರಡು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆ. ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನೌಕರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಬ್ಬರೇ ಒಬ್ಬರು ಅದೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು. ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ, ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಇದ್ದುದು ಒಂದೇ black n white portable TV ಅದೂ ಕೇವಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಕೇವಲ ದೂರದರ್ಶನ ಮಾತ್ರ. ಊರಿನ ಒಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಗೂ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೂ ತುಂಬ ನಂಟು, ನಾವು ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಡಿಯ ಜನವಾದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡತೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರದೇ ಕಂಪೌಡಿನಲಿ ಎರಡು ಮನೆ, 4 ಆಕಳು, ಹಾಗೂ ಒಂದು ಬಾವಿ. ಬಹುಶಃ ಅಂದಿ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವರ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಊರಿನ ಯಾವುದೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪಾಯಿಖಾನೆ ಇದ್ದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಯೆಂದರೆ ನನಗೆ ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಕೌತುಕತೆ. ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿದಿನ ಶಾಲೆಯ ನಂತರ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಜ್ಜಿಗೆ ತರುವುದು ನನ್ನ ಕೆಲಸ. ಆ ದೊಡ್ಡ ಅಗ್ರಹಾರದ ಮುಂದಿನ ಬಾಲಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೂಗಿದರೆ ಅವರು ಬರುವುದು 10 ನಿಮಿಷದ ನಂತರವೇ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅವರ ಕೆಂಪು ಹೊಸ್ತಿಲಮೇಲಿನ ಬಿಳಿ ರಂಗೋಲಿಯನ್ನೂ, ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಬಾವಿಯನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತ ಅವರದೇ ಮನೆಯ ಆ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ಅಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದು ನಾಲ್ಕೇ ಜನ, ಬೆಳಗಾದರೆ ಮೂರು ಗಂಡಸರೂ ಹೊರಗಡೆ ಹೋದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತುದುದು ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಭಾನುಪ್ರೀಯ ರವರು ಮಾತ್ರ. 10 ನಿಮಿಷದ ನಂತರ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, ಒಳಗಡೆ ಕರೆದು, ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಜವಾರಿ ಆಕಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಜೆರ್ಸಿ ಆಕಳಳನ್ನು ತಂದವರು ಆವರೇ ಮೊದಲಿಗರು. May sound yukk, but ನಾನು ಮೂರನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಗೆ ಬರುವತನಕ tv ನೋಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ! ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಎಂದೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವೇ ಬಹು interesting ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಬರೆಯುವೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದೇ ಎರಡು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನ, ನನ್ನೂರು ಹಾಗೂ ಅಜ್ಜಿಯ ಊರು, ನನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೂ tv ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜಯ ಊರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಟಿವಿ ತಂದವರು ಇದೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಇದ್ದ ಒಂದೇ ಟೀವಿಯನ್ನು ಊರ ಜನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು. ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಟಿವಿ ನೋಡುವುದೆಂದರೆ ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ದೊಡ್ಡಮನುಷ್ಯರು ಹಾಗೂ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ.

ಅವರ ಮನೆ ಸದಾ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು, ಗದ್ದಲವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಗಾಗ ಅವರ ಹಸು ಕೊಗೋದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಶಬ್ದವೇ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗಿನ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆರಾಮ ಖುರ್ಚಿ ಹಾಗೂ ಒಂದು ಮಂಚ, ರಾವಪ್ಪ (ರಾವ್) ಯಾವಾಗಲೂ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ, ಊಟಕ್ಕೆ ಹೊರೆತು ಎಂದೂ ಒಳಗಡೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪಟ್ಟಾ ಪಟ್ಟಿ ಪೈಜಾಮ ಹಾಗೂ ಬಿಳಿ ಬನಿಯನ್ ರಾವಪ್ಪನವರ ಯುನಿಫಾರ್ಮ್. ಧಡೂತಿ ದೇಹ, ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಕಡಿಮೆ ಆದರೆ ಹೂಂಸು ಬಿಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಜೋರಾಗಿಯೆ. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕೂತು, ಬಲಗಡೆ ಕೈ ನೆಲಕ್ಕೆ ಊರಿ, ಎಡಗಡೆ ಕಾಲನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಪಿರ್... ಎಂದು ಹೂಂಸು ಬಿಟ್ಟು, ಆಆಆಹ್ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ ತುಂಬ ಮಜ. ಇದರಿಂದ ರಾವಪ್ಪನವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಿತವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನೋಡುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತುಂಬ ಹಿತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತಾವೇ ಹೂಂಸು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಆನಂದ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಮಗ್ಯಾಕಪ್ಪಾ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಹೂಂಸು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಕೊರಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುತ್ತ ಹತ್ತು ಜನರಿದ್ದರೂ ರಾವಪ್ಪನವರು ಮುಜುಗರವಿಲ್ಲದೇ, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹೂಂಸು ಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾರು ಪಿಟ್ ಎನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೂಂಸು ಬಿಡುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಕಂಡರೆ, ಗೊಜ ಗೊಜ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ, ಹೂಂಸು ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮಾತು ಶುರುಮಾಡಿತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೊಂದು seriousness ಇತ್ತು ಹೂಂಸಲ್ಲಿ.

ಅಜ್ಜ ತುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಕಾರ. ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿತವನಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆದವನು. ಚಿಕ್ಕದಿನಿಂದ ಓದುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸಿದವನೇ ಅಜ್ಜ. ಅಜ್ಜ ಎಂದೂ ಬಿಸಿಲ್ಲಿ ಬೇಸಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಕಲೆಯನ್ನೇ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅದೊಂದು unique profession, ದಾವಣಗೆರೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ರೈತರ ಎತ್ತುಗಳ sketch ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಎತ್ತುಗಳ paiting ಮಾಡಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದು frame ಹಾಕಿ 120 ರೂಪಾಯಿ ಛಾರ್ಜ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದರಲ್ಲಿ 'Art by - ರುದ್ರಯ್ಯ ಅಜ್ಜಯ್ಯ ಕಾರಿಕಂಟಿ, ದುಮ್ಮಿಹಾಳ' ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಸಾವಿರಾರು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಬರೆದ ಚಿತ್ರಗಳು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ನಾನು ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ಎಂದರೆ ಜನಕ್ಕೆ ಕನಸಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಬೇಕಾದರೆ ದೂರದ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ 2 ಎಕರೆ ಹೊಲ ಮಾರಿ ಒಂದು Roll Camera ತಂದಿದ್ದ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಅದಭಿರುಚಿಯ ಮನುಷ್ಯ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನದೇ ಒಂದು ರೂಂ ಇತ್ತು. ಅದು ನನಗೆ ಒಂಥರಾ encyclopedia. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. drawing sheets, brushes, paints, books, tools everything. ನಾನೂ ಕೂಡ ಅಜ್ಜನೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು, ಬೀಡಿಯ ಘಾಟು ವಾಸನೆ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಚಿತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತದ್ದೆ. ಅಜ್ಜ ಚಿತ್ರ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತರೆ ಹಚ್ಚಿದ 8 ನಂಬರ್ ಬೀಡಿ ಆರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಟ್ಟು ಬೀಡಿ 75 ಪೈಸೆ, ಒಂದು ಅನೀಲ್ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣ 20 ಪೈಸೆ ಉಳಿದ 5 ಪೈಸೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ 3 ಪೆಪ್ಪರ್ ಮೆಂಟ್ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಂತರ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣ 25 ಪೈಸೆಯಾಗಿ ನನಗೆ ಏನೂ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅದೊಂದು ದಿನ, ರವಿವಾರ ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನು ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. ಅಕ್ಕ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಹೊರಟಿದ್ದಳು 'ಎಲ್ಲಗೆ?' ಎಂದೆ, 'ಮಾಭಾರತ ನೋಡಾಕ, ನೀನು ಬಾ' ಎಂದಳು. ಸರಿ ಹೊರಟೆ, ಅಂದು ಜೀವನದ ಪ್ರಥಮ ದಿನ tv ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತದ್ದೆ, ಅದೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಗೆ. ನಮ್ಮ ಓಣಿಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಅಗ್ರಹಾರದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ನಮಗೆ ನಿರಾಶೆಯಾಯಿತು. ಅಗ್ರಹಾರದ ಪ್ರವೇಶವೇ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು, ಆದರೆ ಹೊರಗೆ ತುಂಬ ಹುಡುಗರು, ಅಗ್ರಹಾರದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಸಿಗದೇ, ಇತ್ತ ಮನೆಗೂ ಹೋಗದೇ ಸುಮ್ಮನೇ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ನಮಗೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವುದೂ ದೂರದ ಮಾತು. ನಾನೂ, ಅಕ್ಕ ಹೇಪೇ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದೆವು ಆದರೆ ನನಗೆ ತುಂಬ ದುಃಖ ಉಕ್ಕಿಬಂದು ಅಜ್ಜನ ರೂಂ ಗೆ ಹೋಗಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ, ಅಜ್ಜ ತುಂಬ ಸಮಾಧಾನದ ಮನುಷ್ಯ, ಯಾವತ್ತೂ ಯಾರಿಗೂ ಕೋಪ ತೋರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕೇಳಿದ

'ಏನಾತಲೇ?'

'ಮತ... ನಾ ಟಿವೀ ನೊಡಬಕೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮರ ಮನ್ಯಾಗ ಬಿಡ್ವಲ್ರು'

'ಅದನ್ನೇನ್ ನೋಡ್ತಿದ್ದಿಯಪಾ, ತಗಾ ಒಂದ್ drawing ಬರಿ, ಟಿವಿ ಗೀವಿ ಏನೂ ಬ್ಯಾಡಾ'

ಆದರೆ ನಾನು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ, ಹಟ ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಕರೆದು. ನನ್ನನ್ನೂ ಅಕ್ಕನನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೇ ಹೇಳಿದ. ಅಜ್ಜಿ, ಅಗ್ರಹಾರದ ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದಳು.


ಇದಾದ ತುಂಬ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ನನ್ನಪ್ಪ, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿದ್ದು ದಾವಣಗೆರೆಯಲ್ಲಿ.

(Netra, me, basu and muttu. Me and Netra were not used to wear slippers by then!)


(The first soap brands I used - I still can feel the aroma of 501 soap)

.

Untitled 1.psy

This is pretty interesting to read, I guess

This afternoon I was riding to office and suddenly remembered a poem read long ago. Unfortunately I don’t remember the poet but the summery of poem is still in mind.

First two paragraphs, poet narrates that last night he turned a butterfly in his dream. He flew over all beautiful flowers and enjoyed the fragrance. And in the last paragraph he says, I wonder, was it me, who dreamt of being a butterfly or am I a dream of butterfly?

Well, well, its bit confusing but let me elaborate it again. I try to write the question popped in poet’s mind in technical way.

1. Was it the poet, turned a butterfly in his dream?
2. Am I (poet) a dream of butterfly, which turned into a human in its dream?

It was so interesting, what if somewhere in the universe a butterfly is dreaming, as if it turned into a human being and enjoying all pleasures in Bangalore! May be, whole life span of a human is just a night for the butterfly and the moment the butterfly wakes up, its morning and a death for human!

I had similar thoughts while watching Will Smith’s ‘iROBOT’, even in movie, till last moment we cannot make out that the human was robot! Again the question is, are we developing robots and getting all works done or somewhere in universe, some robots are creating ‘humans’ and sending to earth!

We may have biological reasons to say that human are not robots, because we born when a male and female mates, we take 9 months to come out of womb, we were children then we grow up. But, what is so called womb is a kind of processor for the robots created us? What if human biological reasons are ‘technically programmed code’!

We might have programmed to assume that we are living in a universe, which is infinite. We all revolve around the burning sun; we wont fall off because of gravitation. My question is, who proved all these scientific facts? The answer is humans, what if we humans itself are robots! Is there any other so called living organism that can tell us about the solar system and our biology?

It’s as simple as a math teacher, who has misunderstood the sum of 2+2, and leading the whole class to believe the sum of 2+2. Lets assume he is the only math teacher on earth and we are following him. Is there any one creature apart from human to tell that, yes, we live in solar system?

>> writing

ಸರ್ಕಾರಿ ಬಾಲಕಿಯರ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆ

1. ಸರ್ಕಾರಿ ಬಾಲಕಿಯರ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆ
2. ಕರ್ನಾಟಕ ರಕ್ಷಣಾ ವೇಧಿಕೆ
3. ಯಾವ ಮೋಹಸ ಮುರಳಿ ಕರೆಯಿತೋ...
4. ಲಗು ಲಗು, ತರುಬು, ಚಾಸ್ಟಿ,

Sometimes, it is so tough to talk to some one without filtering words. I have couple of friends with whom i talk for long time. For each of them I have made set of vocabulary and I always use words within that set. Unfortunately, very few of my friends are keen observers and interrogative in nature and good in playing with words.

That day, me, Ravi and Manja were in bus at window seat. Over a secondary school wall, the board read like 'ಸರ್ಕಾರಿ ಬಾಲಕಿಯರ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆ' me and Manja started laughing after 3 seconds! Ravi was 'what the f***?' the we explained him, it should not be 'ಸರ್ಕಾರಿ ಬಾಲಕಿಯರ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆ' but, it should be 'ಬಾಲಕಿಯರ ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆ' ಯಾಕಂದ್ರ ಶಾಲೆ ಸರ್ಕಾರದ್ದು, ಬಾಲಕಿಯರಲ್ಲ.

'ಕರ್ನಾಟಕ ರಕ್ಷಣಾ ವೇಧಿಕೆ' written behind a TATA Sumo, the vehicle was owned by Kannada Protection Association! While I am talking, I often use lines picked by songs, other day I was talking to a girl about working abroad and used the line 'ಯಾವ ಮೋಹನ ಮುರಳಿ ಕರೆಯಿತೊ...' and later I took 15 min to explain the meaning behind the ಮುರಳಿ (flute) and America.

Once Rajaram asked me, 'Does feelings got anything to do with language?' after so much of discussion the answer was 'yes' Feelings got everything to do with language.



By initial stage i debated saying language is nothing to do with feelings. Bue, by the end of discussion I admitted that I was wrong.

...to be written

Your son is sleeping beneath chilly plants, don't ask his wage for today

Last evening, My neighbor called me saying my mom got held her hand in washing machine and she is fine. I suddenly rushed to home and there was not much to worry about, she was fine.

Today morning, I sat next to her to explain how a washing machine works? then I took her to machine and gave a demo explaining all the functions. There was so much of curiosity in her eyes! She asked me so many question which were so simple, and I was yet happy to answer her.

I still remember, there was time when me and my mom used to go harvest cotton on a summer day. She was paid 12 Rupees a day and I was paid 8 Rupees. We never considered the burning sun and skin scratches due to dried cotton thrones. While we work she used to talk to me continuously, she used to tell me about Gandhiji and Indian freedom moment. She always told me to be good at mathematics and get selected in a entrance exam for a residential school. By then, I was young and some land owners did not considered me as daily labour by then also mom took me along her. While she was working I collected woods and cow dung cakes to make domestic fuel for winter.

I still remember that day when my mom slapped me. It was a hot day and we were working, we were harvesting chillies. The chilly plants were taller than me when I bent down. In middle of work I slept beneath the chilly plants and nobody noticed me until for some time. Then the land owner saw me and shouted, 'Lalithamma, nim hudga holdaga makkonthana avn kooli kelak barbyada' (Lalithamma, your son slept beneath chilly plants and you do not ask his wage for today) My mom came and slapped me, she was worrid that I didnt even paid for half day.

We used to work for 6 days a week and mom earned 72 Rupees + around 40 Rupees mine. Every week she used to send me to the weekly market, that used to gather near by my village. I always carried a bag and 50 Rupees in my pocket. walk alone on a mud road. When I reached market, I kept wandering through out all the shops. Mom narrated me the list of things to get and I noted down on a paper. Meanwhile, I never felt to have a chocolate of 50 paisa, because I knew 50 paisa is lot more for mom. also she suggested me to not to have tea in shop, she told me she will make tea for me when I get back home. I used to return to home by evening. She used to check if I bought everything and calculate the money I spent. Then she used to make tea for me, we sat together and sip it and get out. I was not supposed to stay at home after lunch or dinner, as there was no space for me to sit. We lived in a smallest room, may be 20fx15f smaller. by night we used my grandpa's house for sleeping.

Fortunately, now time has changed. And today I get her everything she want. She never asks me anything but I know what she want. She never dreamt of using a washing machine in her life. She struggled all though her life as a labor. And today she is proud of me and I am happy that she is proud and happy. Every morning she waits until I get up and brings me tea, after that she prepares breakfast for me. When I go home she asks me 10 times if she can serve food for me and I say yes by 11th time. On weekends I take her to malls and big bazar. I feel so proud and satisfied when she sits on my bike and holds my shoulder. In malls I explain her everything, I explain her how these malls makes profit? I explain her what does Software Company do? I explain her what is recession? I explain her what is central government and state government? how do our government works? I use all simplest examples to make her understood.

When I was in school, she wrote me a postcard every week and 35 rupees of money order every month. I regret that I didn't preserve those letter. By then I never thought of making her happy, I was in my own world in school. I was sitting in classroom with 40 of my classmates and she was working hard in sun to arrange 35 Rupees to send me next month.

Today, if I am sitting in a Air Conditioned room with a computer. It's all because she worked hard under sun all the day for 12 Rupees.

After we discuss something, she never forgets to add a line 'If your father was alive, he would have felt so happy' and i say 'who knows?'

Still I remember those 35 Rupees she used to send me, no matter I am paid 75,000 Rupees a month.

I love you mom.

And once again I will wait,

As you got up this morning,
I watched you, and hoped you would talk to me,
even if it was just a few words, like saying me hello,
But I noticed you were too busy, trying to find the right outfit to wear.

When you ran around the house getting ready,
I knew there would be a few minutes for you to stop and say hello,
but you were too busy.

At one point you had to wait,
fifteen minutes with nothing to do except sit in a chair.
Then I saw you spring to your feet.
I thought you wanted to talk to me,
but you ran to the phone and called a friend

I watched patiently all day long.
With all your activities I guess you were too busy
to say anything to me.

I noticed that before lunch you looked around,
may be you felt embarrassed to talk to me,
that is why you didn't bow your head.

That's okay.
There is still more time left,
and I hope that you will talk to me yet.

You went office and it seems as if you had lots of things to do.
After a few of them were done,
you turned on the computer.
but again you didn't talk to me.

Bedtime I guess you felt too tired.
After you said good night to your friend,
you popped into bed and fell asleep in no time.
That's okay because you may not realize
that I am always there for you.
I've got patience, more than you will ever know.
I even want to teach you how to be patient with others as well.

I love you so much that I wait everyday for a nod,
It is hard to have a one-sided conversation.

Well, you are getting up once again.
And once again I will wait, with nothing but love for you.
Hoping that today you will give me some time. Have a nice day!

With Loves...

how much would you want me to earn to marry your daughter?'

Matrimonial Sites!

Partner a click away. Last night, some elder person called me saying that a relative of mine given him my number asking if I am free to marry his daughter. He was retired government employee from north karnataka now settled in Bangalore with his daughter, who works in an MNC. We exchanged hi, hellows and he asked me where do i work, i said its x company, his reply was 'oh!, how much do you earn?' I yelled myself 'f*** man' and asked back, 'how much would you want me to earn to marry your daughter?' (obviously the discussion ended next moment)

One more, after hi hellows, he asked me what is my qualification? I said, I am doing MBA, he 'oh, You doing MBA after your BE'? me, 'no, after BA'. His voice come so low says 'ok, I wil get back to you'

No parent (atleast 98%) asks, what are your interests? hobbies? what have you achieved in life so far? what you want do in life? instead company and salary. If the boy is earning 20,000 and girl is earning 55,000, the ristha cancel! and if girl is earning 10,000 boy is earning 1,25,000 wow! rishta pakka! I ask, why? does salary really build the love and affection?

How much, N R Narayanmurthy was paid before he built Infosys?

Dear parents, dont ever ask boys salary, and lend your daughter's hand. Look into his desires, the way he lives, the way he traveled so far. And remember a 'well settled' groom is not suitable for your daughter. If he is already well settled, then what the point? only an unsettled groom can build another infosys! Let your daughter, be an inspiration to someone to achieve something, rather being a 'wife' in a well settled family. There will not be love, where there is no 'scarcity', the run to attain the scarcity makes the life loveful.

Do not lend your daughter's hand to a 'KING' lend it to a 'SOLDIER' and ask her to make him a king.

ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಪರಿಯ ನಾನರಿಯೆ ಕನಕಾಂಗಿ...

ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಪರಿಯ ನಾನರಿಯೆ ಕನಕಾಂಗಿ,
ನಿನ್ನೊಳಿದೆ ನನ್ನ ಮನಸು.

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿಯಲಿ ಉಕ್ಕುವುದು ಕಡಲಾಗಿ,
ನಿನ್ನೊಲುಮೆ ನನ್ನ ಕಂಡು, ನಿನ್ನೊಳಿದೆ ನನ್ನ ಮನಸು.

ಸಾಗರನ ಹೃದಯದಲಿ ರತ್ನಪರ್ವತ ಮಾಲೆ
ಮಿಂಚಿನಲಿ ಮೀಯುವುದಂತೆ,
ತೀರದಲಿ ಬಳುಕುವಲೆ ಕಣ್ಣ ಚುಂಬಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಸಾಗುವುದು ಕನಸಿನಂತೆ.
ನಿನ್ನೊಳಿದೆ ನನ್ನ ಮನಸು.

ಅಲೆ ಬಂದು ಕರೆಯುವುದು, ನಿನ್ನೊಲೆಯರಮನೆಗೆ,
ಒಳಗಡಲ ರತ್ನಪುರಿಗೆ
ಅಲೆಯಿಡುವ ಮುತ್ತಿನಲೆ ಕಾಣುವುದು ನಿನ್ನೊಲುಮೆ,
ಒಳಗುಡಿಯ ಮೂರ್ತಿಮಹಿಮೆ. ನಿನ್ನೊಳಿದೆ ನನ್ನ ಮನಸು.